เสวนาเชิงวิชาการ > สนทนาศาสนธรรม

ดะวะฮฺตับลีฆ(น้องชาย)

<< < (10/28) > >>

ADB:
น้องชายคงอภัยให้แล้วล่ะ..

กูปีเยาะฮฺสะอื้น:
มีชายอยู่2คนต่างวาระกัน
คนหนึ่งผมได้นั่งรถไปกับเขาด้วยเดินทางไปมัสยิดแห่งนึง(ขอไม่บอก)เขาพูดว่าเราไปช่วยกันฟังญะมาอัตจากต่างประเทศกันเขาอุตส่าห์เดินทางมาตั้งไกลเราไปร่วมฟังกันหน่อย
กับอีกคนหนึ่งถามญะมาอัตที่มาจากต่างประเทศว่าที่ประเทศคุณละหมาดกันครบแล้วหรอถึงมาที่นี่คนหนึ่งตอบว่ายัง
เขาก้อเลยตอบว่า ถ้างั้นคุณก้อกลับไปดะอวะฮฺที่บ้านคุณก่อน

แค่นี้แหละจบ

intifad:

--- อ้างจาก: เด็กขี้สงสัย ที่ ส.ค. 27, 2007, 03:45 PM ---มีชายอยู่2คนต่างวาระกัน
คนหนึ่งผมได้นั่งรถไปกับเขาด้วยเดินทางไปมัสยิดแห่งนึง(ขอไม่บอก)เขาพูดว่าเราไปช่วยกันฟังญะมาอัตจากต่างประเทศกันเขาอุตส่าห์เดินทางมาตั้งไกลเราไปร่วมฟังกันหน่อย
กับอีกคนหนึ่งถามญะมาอัตที่มาจากต่างประเทศว่าที่ประเทศคุณละหมาดกันครบแล้วหรอถึงมาที่นี่คนหนึ่งตอบว่ายัง
เขาก้อเลยตอบว่า ถ้างั้นคุณก้อกลับไปดะอวะฮฺที่บ้านคุณก่อน

แค่นี้แหละจบ

--- End quote ---

งั้นลูกของอาจารย์ที่สอนศาสนาคนไหน
ที่ลูกสาวไม่ปิดเอารัต เรียบร้อย บางคนเป็นประธานกรรมการจังหวัด
แล้วคนไหนลูกชายไม่ละหมาด หรือทำวายิบไม่ครบ แนะว่าอาจารย์ท่านนั้นต้องลาออก
ไม่ก็ปิดปอเนาะ สอนลูกสอนเมีย ญาติโกโหติกาให้ครบก่อน กระมัง ไม่งั้นไปสอนหมู่บ้านอื่นไม่ได้ ขำๆ

แค่นี้แหละจบ  ;D

del_dangerous:

--- อ้างจาก: ADB ที่ ส.ค. 25, 2007, 06:13 PM ---น้องชายคงอภัยให้แล้วล่ะ..

--- End quote ---

น้องชายกับผมไม่ได้โกรธกันหรอกครับ
ผมมั่นใจ

เราถึงจะคิดต่างกัน รู้มาไม่เหมือนกัน
แต่เราพูดกันด้วยเหตุผล

อารมณ์ก็มีบ้างเป็นธรรมดา
แต่ไม่ได้ทะเลาะกัน

เหตุผลหนึ่งในนั้นก็คือ น้องชายของผมนั้นรู้ว่า ผมหวังดี
แต่ส่วนตัวแก ก็ชอบในสิ่งที่ทำอยู่

ผมในฐานะที่ได้เรียนมาก็อยากบอกน้อง
พวกเราโตกันแล้ว เป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้ว

เราจะต้องคิดถึงสิ่งต่างๆ ให้รอบคอบ
ไม่ใช่ ตัดสินใจพรวดพราด

สิ่งที่จะตามมานั้น มันอาจจะทำให้เสียใจ
ไปตลอดก็ได้

อย่างผมก็ได้ทำสิ่งที่ผิดพลาดไปหลายอย่าง
ถึงจะเตาบัตแล้ว แต่พอนึกขึ้นมาก็เสียใจทุกครั้ง

วัสลาม

suroiya:
ยอมรับค่ะว่าครั้งหนึ่งเคยมีความรู้สึกเช่นคุณ del_dangerrous
เพราะป๊ะของซูเองก็เป็นนักญามาอะฮตับลีฆ
เคยตั้งคำถามในใจตัวเองตลอดเวลาทำไมต้องทำอย่างนั้น...ต้องเป็นอย่างนี้..ทำไมๆๆ
เท่าที่จำความได้ตอนเด็กๆ ป๊ะก็ออกดะวะฮแล้ว ตอนนั้นจำได้ว่าป๊ะกับมะเคยพาไปเคยดะฮวะด้วยบ่อยๆ (ตอนนั้นดังเด็กมาก ยังไม่ได้เข้าเรียน) พอโตขึ้นก็เร่มตั้งคำถามกับตัวเองอยู่บ่อยๆ เช่น
....ทำไมวันรายอปีนี้ป๊ะไม่ได้รายอพร้อมเรานะ ในขณะที่ครอบครัวอื่นวันรายอก็จะอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา
....ป๊ะออก 40 วัน ...4 เดือน อีกแล้วหรือ ? ครั้งหนึ่งป๊ะเคยออก 1 ปี ยอมรับว่าตอนนั้นคิดถึงป๊ะมาก
....และอีกหลายคำถามที่เกิดขึ้นในใจ

ตอนนี้ก็พยายามศึกษาและทำความเข้าใจ
เคยอ่านบทความหนึ่งของ fityah.com"ลืมไปหรือว่า...มันเป็นเพียงร่มเงาของต้นไม้" โดยอาอิช ,บทความในspaceหนึ่ง "why (must be) tabliq" (แต่เสียดายจำชื่อspaceไม่ได้แล้ว) และจากเว็บบอร์ดนี้เอง, เว็บบอร์ดmuslimthai ด้วย
ยอมรับว่าเข้าใจป๊ะมากขึ้น เข้าใจว่าทำไมป๊ะต้องทำอย่างโน้น...ทำอย่างนี้

คุณ del_dangerrous ลองศึกษาดู อินชาอัลลอฮจะเข้าใจอะไรได้มากขึ้น

นำร่อง

[0] ดัชนีข้อความ

[#] หน้าถัดไป

[*] หน้าที่แล้ว