^
เพราะว่ามันกระดึ๊บๆใช่มั้ยโคลงเคลง...
พี่ก็นิดนึง...

แต่ก็ชอบขี่มันนะคะ(หนอนรถไฟนั้น) ปู๊นๆ ฉึกกะฉักๆ ปู๊นๆ
จินตนาการตอนเด็กว่าเราได้ขี่หนอนแล้วว่างั้นค่ะ...

หลานพ่ีเคยถามพ่อพี่ว่า รถไฟมันร้องยังไง
มันร้องเหมือนหนอนมั้ย(เป็นกรรมพันธุ์ทางความคิดค่ะ...งิงิ)
พ่อพี่ตอบหลานว่า มันร้องคล้ายๆกันแหล่ะว่่า ถึงก็ชั่ง ไม่ถึงก็ชั่ง...
หลานพี่ตีหน้าซื่อถามว่า ทำไมต้องชั่งด้วย(เอากับเด็กคนนี้สิ)
จำได้ว่าพี่ตอบหลานแทนพ่อไปว่า...
เพราะหนอนเหล็กมันหนักกว่าหนอนใบไม้อ่ะจิ...
โดยเฉพาะตอนรอรถไฟ หน้าตาตื่นเต้นสุดๆ กระโดดโหยงเหยง
แต่ว่ารอแล้วรอเล่ารถไฟไทยก็ไม่มาสักที จนนั่งถอนใจ
บ่นว่าทำไมรถไฟไม่มาสักที...
ป้าที่นั่งข้างหันมายิ้มเพราะว่าฟังเจ้าเด็กนี่บ่นตลอดเลยตอบไปว่า...
รถไฟมันล้อรั่ว เขากะลังปะซ่อมอยู่มั้ง...
หลานพี่ตีหน้าซื่อหล่าว ตอบอย่างฉะฉานเลยนะคะว่า
...ล้อรถไฟจะรั่วได้ไง ก็มันล้อเหล็กนิ ไม่ใช่ล้อรถยนต์ของอาสักหน่อย...
ป้าที่นั่งข้างหัวเราะลั่น ใครๆที่ได้ยินก็หัวเราะกันทั้งนั้นเลยตอนนั้น
หมั่นเขี้ยวนิโคลงเคลงเหอ...ตอนนั้นถ้าจำไม่ผิด สองขวบได้มั้งค่ะ...
พอได้นั่งก็ร้องเพลงอาซีซะฮฺลองกองลั่นรถไฟหล่าว ไม่รู้ไปฟังมาจากไหน
เพราะตอนนั้นกำลังไปยะลา ไปกินลองกอง...
คนในรถไฟเลยเดินมาแล้วไฟยื่นลูกอมให้หลานพี่แล้วบอกว่า คอจะได้ไม่แห้ง...
ขนาดเอาลูกอมปิดปากแล้วยังแหกปากร้องได้เหลย
อายคนอย่างแรงนิโคลงเคลงเหอ...
