เสวนาเชิงวิชาการ > สนทนาศาสนธรรม

กระทู้ โพสท์ บันทึกแสดงความรู้สึก [blog diary แสดงความคิดเห็น...ไม่เน้นสาระ]

<< < (49/73) > >>

คนเดินดิน:
;) ;) ;)

อัสลามูอาลัยกุมวาเราะฮ์มาตุลลอฮีตาอาลาวาบารอกาตุฮ์

(แวะเข้ามาบ่นแต่หัววันเชียวเรา)

วันนี้รู้สึกง่วง ๆ จัง

ก็เมื่อคืนดันเมาท์โทสับกับนักเรียนนานไปหน่อย

พอดีว่ามีเรื่องต้องขอความช่วยเหลือพวกเขาให้มาช่วยขนของ

ที่มีคนใจดีบริจาคให้  (สมทบรางวัลในการจับฉลากคูปองที่นักเรียนใช้ซื้ออาหารตอนกีฬาสี)

ตอนแรกก็ทำท่าว่าเหมือนจะตกลงกันได้

เพราะเด็กนักเรียนบอกจะขับรถมาเอาของให้

ไอ้เราก็เกรงใจ  กลัวว่าจะเปลืองน้ำมันเปล่า ๆ

เลยบอกว่าเปลี่ยนเป็นโชเล่ย์ได้ไหม

เด็ก ๆ ก็บอกว่าขับไม่เป็น(ข้ออ้าง  เค้าบอกทีหลังว่ามันไม่เท่ห์เหมือนขึ้นรถ)

อะไรจะน่ารักซะขนาดน้านนนนนนนนนนนนนนนนนลูกศิษย์ฉ้านนนนนนนนนนนน

ด้วยความทรนงของตนเองเลยบอกเด็กนักเรียนด้วยความองอาจ(รึเปล่า)ว่า

ไม่เป็นไรครูขนไปเองก็ได้

เด็ก ๆ ที่น่ารักของเรายังอุตส่าห์มีน้ำใจถามว่า

แล้วครูจะขนมายังไง

ตอบด้วยความทรนงและองอาจอีกว่า

เดี๋ยวซ้อนของไว้บนเบาะมอไซค์แล้วใช้เชือกผูกก็ได้

ทีนี้เด็ก ๆ ก็ขำกันใหญ่บอกว่าไม่เป็นไรครูเดี๋ยวพวกผมไปขนให้

ตอบด้วยความทรนงและองอาจอีกว่า

ไม่ต้องหรอกเรื่องแค่นี้เองครูทำได้อยู่แล้ว

 :'( :'( :'(

เด็ก ๆ ขำกันใหญ่อีกรอบถามกลับมาว่า

แล้วครูไม่อายเหรอครับ

ตอบด้วยความทรนงและองอาจอีกตามเคยว่า

ไม่อาย   :'( :'( :'(  แล้วบ่นในใจกับตัวเองว่า

(เราหนอเรา  หาเรื่องให้ตัวเองแท้ ๆ เลย)

 :'( :'( :'(

คนเดินดิน:
:'( :'( :'(

วันนี้กว่าจะมาถึงโรงเรียนได้ก็แทบแย่

ระแวงตลอดทางเลยกลัวว่าของจะหล่น

ทั้งตาวักกัลอาลัลลอฮ์ทั้งซิกรุลลอฮ์ด้วยอัสมาอุลฮุสนา

(ด้วยยังระแวงไม่หาย)

ด้วยพระเมตตาของพระองค์

ก็มาถึงโรงเรียนอย่างปลอดภัยจนได้

ถึงแม้นว่าจะดูทุลักทุเลไปหน่อยก็เถอะ

เรื่องมันน่าจะจบลงแค่นี้

แต่ไม่ค่ะ

เด็กนักเรียนที่น่าร๊ากกกกกกกกกกกกของดิฉันนนนนนน

มายืนหัวเราะอยู่หน้าทางเข้าโรงเรียน

(ไม่รู้ว่าขำอะไรกันนักกันหนา)

ต้องรีบเรียกให้มาช่วยขนของบนเบาะมอไซค์

(อยากบอกเด็ก ๆ เหลือเกินว่าครูก็อายเป็นนะ)

กว่าจะแก้เชือก(ฟาง)ที่มัดของไว้ได้ก็เล่นเอาหัวเราะกันท้องคัดท้องแข็ง

ไม่ใช่แค่นักเรียนอย่างเดียวเราเองก็ขำตัวเองเหมือนกัน

เล่ามาซะยืดยาวเลยเรา

จุดประสงค์ที่เล่าเรื่องนี้ก็เพียงเพราะต้องการจะบอกว่า

ความทรนง  และองอาจนั้นถ้าละมันได้ในบางเรื่องก็ละมันซะนะพี่น้อง

จะได้ไม่ต้องเจอเรื่องที่เกือบวุ่นวายเหมือนอย่างที่คนเดินดินเจอ

 ;D ;D ;D
(โฉมหน้าและรอยยิ้มของกลุ่มนักเรียนที่อยู่หน้าทางเข้าโรงเรียน)

ยังมีแก่ใจขำครูกันอีกน้า  นักเรียนที่ร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก(กัดฟันเต็มที่)

 :D :D :D

หากผิดพลาดประการใดจงอภัยให้ด้วยนะพี่น้อง

คนเดินดิน:
:) :) :)

เราะห์มัตจากฟากฟ้าหลั่งลงมาเกือบทุกวันเลย

วันนี้ก็เลยเป็นอีกวันที่ลุยฝนกลับบ้าน

โดยไม่สนใจสายตาเพื่อนร่วมงานที่มองมาตอนออกมาลุยฝน

ก็ลุยฝนแล้วมันสนุกดีนี่

จะเล่นแบบโจ่งแจ้งเหมือนเด็ก ๆ มันก็น่าอาย

แถมเวลาฝนตกยังทำให้หลับสบายอีกตะหาก

เป็นการเพิ่มพลังในการออกรบกับนักเรียนเจ้าปัญหาของตัวเองดี

 ;) ;) ;)

หากผิดพลาดประการใดจงอภัยให้ด้วยนะพี่น้อง

isma-il:
30/07/2007

บันทึก

อัสลามุอลัยกุม ฯ

....แวะเข้าเว็บ มาอ่านผ่านๆอย่างเร็วๆ  ;D
....อินชาอัลลอฮ์ ค่อยอ่านเก็บรายละเอียดพรุ่งนี้  ;D

วัสลาม

الفاروق:

--- อ้างจาก: Nur-fitri ที่ ก.ค. 31, 2007, 12:05 AM ---กระนั้นก็ตาม  เมื่อใดที่คุณต้องการมัน  เขาก็ทำได้เสมอ  เพราะ....เขารักคุณ..
แต่....มันจะมีค่ามากกว่ามั้ย...  ถ้าเขาเปลี่ยนแปลง  เพราะเขาเต็มใจที่จะเปลี่ยนแปลงเพื่อตัวเขา  เพื่อพระผู้เป็นเจ้า  และเพื่อคุณ

ทุกอย่างมันต้องใช้เวลา...และดุอาอฺ

--- End quote ---

ใช่ครับ  มันมีค่ามากกว่า จริง ๆ   ^^

นำร่อง

[0] ดัชนีข้อความ

[#] หน้าถัดไป

[*] หน้าที่แล้ว